Aşkının divanesiyim, derman bulunmaz
Yüreğimdeki yangına bir ad da konulmaz
Bulunsa da derman içimdeki yareleri kapamaz
Şair Özgür der ki, bu dünya kimseye kalmaz…
Demiş ki Mecnun Leyla’mı ararım
Geldim bende bu dünyadan
Fazla kalmam göçüp giderim
Aşkın ateşi ile yanıp biterim
Yine de bu yangına
Bir su bulunmaz…
(Bir su bulamayanlara ithafen ‘9-3-07)
Posted in
Siirler ~ You can follow any responses to this entry through the
RSS 2.0 feed.
You can
leave a response, or
trackback from your own site.